Category: Belgium

Juridische complexiteit: een conceptueel denkader

Ons rechtsbestel wordt al decennia geassocieerd met een groeiende complexiteit. In publieke debatten wordt gesproken over ‘regelneverij’, ‘juridische doolhoven’ en ‘overregulering’. Burgers, ondernemingen en maatschappelijke stakeholders ervaren regelgeving vaak als nodeloos ingewikkeld. Bedrijven in het bijzonder klagen over de torenhoge compliancekosten die een rem zouden zetten op innovatie en investeringen. Politici en beleidsmakers beloven steevast te streven naar vereenvoudiging en betere regelgeving.

Toch blijft de kern van de discussie vaak erg vaag. Wat wordt net bedoeld met de vaststelling dat ons recht ‘ingewikkeld’ of ‘complex’ is. Wat bedoelen we met complexiteit in juridische zin? Bestaat er een objectieve maatstaf? Is complexiteit altijd negatief? En zijn eenvoudige regels een realistische doelstelling of een onhaalbaar ideaalbeeld?

In mijn bijdrage ‘A Conceptual Framework on Legal Complexity’ bied ik een conceptueel raamwerk aan dat juridische complexiteit multidimensionaal benadert, onderscheid maakt tussen systeemniveau en regelniveau, en inzichtelijk maakt welke trade-offs schuilgaan achter pogingen tot vereenvoudiging. Het artikel illustreert dit met voorbeelden uit het Belgische vennootschapsrecht, maar de analyse is naar mijn mening transversaal toepasbaar op alle rechtsdomeinen.

Continue reading “Juridische complexiteit: een conceptueel denkader”

Tegen de waardering van aandelen via de “substantiële methode” bij de geschillenregeling

De geschillenregeling is uitgegroeid tot het belangrijkste instrument om aandeelhoudersgeschillen te beslechten. Bij de geschillenregeling kan de voorzitter van de ondernemingsrechtbank bevelen dat een medeaandeelhouder de aandelen van de eiser moet overnemen (uittreding) of zijn of haar aandelen moet verkopen aan de eiser (uitsluiting). Cruciaal daarbij is uiteraard de prijs waartegen de overdracht gebeurt, en dus de keuze van de waarderingsmethode. Een verkeerde keuze kan leiden tot een onderschatting of overschatting van de waarde van de aandelen, en dus tot een onevenwichtige oplossing van het conflict.

In de waarderingsliteratuur[1] is men het erover eens dat de Discounted Cash Flow (DCF) methode in theorie de meest betrouwbare methode is. De DCF-methode vertrekt van de verwachte toekomstige vrije cashflows en verdisconteert die naar vandaag. Het nadeel van de DCF-methode is echter dat ze erg complex is en berust op voorspellingen over toekomstige cashflows, die zeker in het kader van een conflict gemanipuleerd kunnen zijn en hoe dan ook slechts voorspellingen blijven. Een kleine wijziging in de parameters (waaronder ook de verdisconteringsvoet) kan bovendien tot een aanzienlijk verschillend resultaat leiden, waardoor in de praktijk ook vaak een multiple methode wordt gebruikt als check. Bij de multiple-methode neemt men een bepaald element uit het resultaat van de onderneming, zoals de EBIT(DA), omzet of cashflow, en vermenigvuldigt dat met een bepaalde “multiple”, die men bekomt van vergelijkbare beursgenoteerde ondernemingen of overnametransacties. De multiple-methode is eigenlijk een versimpelde DCF-methode. Beide methodes meten de ondernemingswaarde, waarvan dan de netto-financiële schuld (gecorrigeerd voor overtollige cash of andere niet-bedrijfsmatige activa) moet worden afgetrokken om de aandelenwaarde te bekomen.

Helaas zien we in vonnissen nog vaak een andere methode terugkomen, de methode van de “substantiële” of “boekhoudkundige” waarde, vaak als één van de waarderingsmethodes die wordt meegenomen in een gewogen gemiddelde van verschillende methoden (de zogenaamde “gemengde methode”). 

Continue reading “Tegen de waardering van aandelen via de “substantiële methode” bij de geschillenregeling”

Gewijzigde regels inzake borg, garantie en andere persoonlijke zekerheden: last call voor studiemiddag te Leuven, volgende week dinsdag (9 september)

Op 1 januari 2026 treedt de nieuwe regeling inzake persoonlijke zekerheden in werking, als onderdeel van het BW (Boek 9, Titel 1). De wet bevat een uitgewerkte regeling inzake borgtocht en autonome garantie, maar ook bijzondere bepalingen inzake consumentenborgtocht. Deze mechanismen worden ook afgebakend tegenover hoofdelijkheid tot zekerheid, sterkmaking tot zekerheid en, de patronaatsverklaring.

Op een studienamiddag van de KU Leuven volgende dinsdag te Leuven (9 september 2025, met livestream) bespreken experts de hervormde wettelijke regels besproken met het oog op de praktijk. Deelnemers aan een van deze studienamiddagen krijgen een verslagboek toegestuurd.

Op het programma:

  • Algemene inleiding ~ Prof. dr. Vincent Sagaert (KU Leuven en KULAK)
  • Borgtocht ~ Prof. dr. em. Matthias Storme (KU Leuven, advocaat)
  • Consumentenborg ~ Mr. Dominique Blommaert (advocaat te Brussel en Gent)
  • Autonome garantie ~ Mr. Charles-Antoine Leunen (advocaat te Brussel, vrijwillige wetenschappelijk medewerker Instituut Handels- en Insolventierecht KU Leuven)
  • Andere zekerheidsmechanismen (bindende patronaatsverklaring, hoofdelijkheid  tot zekerheid en sterkmaking tot zekerheid) ~ Prof. dr. Joeri Vananroye (KU Leuven, advocaat)

Voorzitter is Prof. dr. Marieke Wyckaert (KU Leuven).

Deze studiemiddag wordt herhaald te Kortrijk op 8 oktober 2025.

Meer informatie en inschrijvingslink in de links voor Leuven (9 september 2025) en Kortrijk.

Reshaping control: the Multiple Voting Shares Directive and its potential impact on the Belgian rules on public takeover bids

A post by Carl Clottens and Göktug Celik (NautaDutilh)

On 4 December 2024, as part of the so-called Listing Act package, the EU adopted Directive (EU) 2024/2810 on multiple voting share structures, commonly known as the MVS Directive. This directive requires EU Member States to allow companies seeking admission to trading on multilateral trading facilities (MTFs) to introduce or maintain multiple voting share structures, provided that certain safeguards are respected (see “Europese richtlijn betreffende meervoudig stemrecht voor genoteerde vennootschappen gepubliceerd – Corporate Finance Lab”).

A group of legal experts working under auspices of the Belgian Centre for Company Law has used the MVS Directive as a starting point for proposing a comprehensive and more far-reaching reform of multiple voting rights in Belgian listed companies (see “MVS proposal Belgian Centre for Company Law”) . The main elements of this proposal have already been set out in an earlier blogpost (see “Multiple voting shares in listed companies in Belgium”).

Continue reading “Reshaping control: the Multiple Voting Shares Directive and its potential impact on the Belgian rules on public takeover bids”

Cassatie over de peildatum bij de vennootschapsrechtelijke geschillenregeling (bis)

Cass. 27 juni 2025 (C.24.0081.N)

Ongeveer één jaar geleden, op 28 juni 2024, verdedigde ik aan de KU Leuven mijn proefschrift over misbruik van de uittreding en uitsluiting van aandeelhouders. De aanleiding voor deze nostalgische verjaardagsviering (en de daarmee gepaard gaande product placement) is een arrest van het Hof van Cassatie op de vooravond van deze verjaardag (Cass. 27 juni 2025,          c.24.0081.n – zie tekst hieronder). Het onderwerp? Eén van de evergreens waarover het Hof meer discussies creëert dan het oplost, namelijk de verschuiving van de peildatum.

Continue reading “Cassatie over de peildatum bij de vennootschapsrechtelijke geschillenregeling (bis)”

Het lot van vordering tot ontbinding wegens ontoereikend actief in de BVBA na inwerkingtreding WVV

Cass. 19 mei 2025 (C.22.0246.N): geen ontbinding meer na inwerkingtreding WVV, ook al werd de vordering eerder ingesteld

Art. 333 W.Venn. gaf iedere belanghebbende het recht de ontbinding van een BVBA te vorderen voor de rechtbank, wanneer het netto-actief is gedaald tot beneden het bedrag van 6.200 euro. Indien de drempel was bereikt, kon de rechtbank de vennootschap hoogstens nog een cure period geven om het netto-actief terug boven de minimumdrempel te brengen.

Een gelijkaardige regel staat nog altijd in art. 7:229 WVV voor de NV (met strengere drempels). Voor de BV werd deze ontbindingsmogelijkheid opgeheven met de wet van 23 maart 2019 tot invoering van het Wetboek van vennootschappen en verenigingen.

Continue reading “Het lot van vordering tot ontbinding wegens ontoereikend actief in de BVBA na inwerkingtreding WVV”

Een voorbeeld van legistieke ‘content drift’: art. 4:23 WVV

Eerder kwam hier legistieke ‘linkrot‘ aan bod, waarbij een bepaling verwijst naar een ander bepaling die intussen werd opgeheven. Een andere vorm van legistieke ‘referentie rot’ is content drift waarbij een artikel verwijst naar een andere bepaling, die formeel nog wel bestaat, maar waarbij de inhoud van de bepaling waarnaar verwezen wordt intussen niet meer relevant is. Dit is mogelijk nog vervelender omdat het voor de lezer, anders dan bij een verbroken link, niet meteen duidelijk is dat er een fout in de verwijzing is.

Een voorbeeld hiervan is art. 4:23 WVV. Dit artikel verklaart o.a. de bepalingen van de maatschap van toepassing op de VOF en CommV, met enkele uitzonderingen die vooral te maken hebben met de afwezigheid van rechtspersoonlijkheid bij de maatschap.

Continue reading “Een voorbeeld van legistieke ‘content drift’: art. 4:23 WVV”

Keep calm and trust common sense: hernieuwing van een hypothecaire inschrijving blijft nodig na een faillissement volgens het Hof van Cassatie, of toch niet helemaal?

Een post door gastblogger Mr. Cedric Haspeslagh

Om het met de woorden van S. CARPENTER te zeggen: “These are fast times and fast nights. No time for rewrites”. Of iets traditioneler: ius vigilantibus est.

Dat ‘te laat te laat’ is en een schuldeiser daar soms mee moet leven, heeft een hypothecaire schuldeiser ervaren in de zaak die geleid heeft tot een cassatiearrest van 28 april 2025 (AR C.22.0419.F).

De soep hoeft evenwel niet zo heet opgegeten te worden als ze op het eerste gezicht werd opgediend.

Continue reading “Keep calm and trust common sense: hernieuwing van een hypothecaire inschrijving blijft nodig na een faillissement volgens het Hof van Cassatie, of toch niet helemaal?”

Multiple voting shares in listed companies in Belgium

Discussion of a new policy proposal

Multiple voting shares have been prohibited for listed companies in Belgium for a long time. This will, however, be (partly) subject to change as the Belgian legislator is required to implement the Multiple-Vote Share Structures Directive (‘MVS Directive’). In this blog post, we will discuss the policy proposal of a working group within the Belgian Centre for Company Law (BCV-CDS) that offers advice to the Belgian legislator on transposing the MVS Directive and aims to facilitate a broader policy reform (full proposal available here). This fascinating topic will also be discussed at the Conference on Loyalty and Multiple Voting Rights in Europe, which will take place on the afternoon of 15 May 2025 at the University of Antwerp (Antwerp) (more information on the conference website).

MVS Directive

In December 2024, the EU adopted the MVS Directive[1], as part of the broader EU Listing Act package. The MVS Directive aims to facilitate access to capital markets for SME companies and requires that member states allow multiple voting shares in companies that seek admission to the trading on a multilateral trading facility (‘MTF’). The idea is that the attractiveness of listing on a capital market increases, as multiple voting shares allow the controlling shareholders to retain control over the company while raising funds from the public. 

In the case of Belgium, the transposition of the MVS Directive requires a change of stance towards multiple voting shares. Under current Belgian company law, it is prohibited for companies listed on a regulated market or MTF to issue multiple voting shares. They only have the possibility to adopt loyalty voting shares, which grant double voting rights to shareholders who have held their shares in registered form for at least two years. Therefore, Belgian law will need to be updated, (at least) allowing multiple voting shares for companies that seek a listing on an MTF (in Belgium: Euronext Access and Euronext Growth). 

However, the MVS Directive also offers the opportunity for a broader policy debate on the desirability of multiple voting shares for companies listed on regulated markets. To offer advice to the Belgian legislator on the implementation of the MVS Directive, a working group within the Belgian Centre for Company Law[2] has drafted a comprehensive policy proposal, which is available on the website of the Centre. 

In short, this policy proposal encompasses a broader reform of multiple voting shares and is based on three overarching principles: (i) it extends the scope of the reform to allow multiple voting shares not only for companies that seek listing on an MTF, but also for companies that seek listing on a  regulated market or that are already listed on an MTF or regulated market, (ii) it allows companies flexibility to design a multiple voting share structure in line with their needs, while also protecting minority shareholders when multiple voting shares are adopted by an already listed company (“midstream” adoption), and (iii) it adapts certain existing rules to make them more compatible with the new possibility for companies to adopt multiple voting shares.

Multiple voting shares for companies listed on a regulated market 

In the first place, the working group advises the Belgian legislator to extend the scope of the reform and allow multiple voting shares for companies that seek listing on a regulated market. The proposed extension of the scope is based on several arguments.

First, limiting the reform to MTFs will likely have a small effect on the attractiveness of stock exchange listings in Belgium, given the small size of both MTF markets in Belgium. Second, allowing multiple voting shares for MTFs, but not for regulated markets, would limit the possibility of ‘uplisting’ (i.e. transferring from trading on an MTF to trading on a regulated market). Third, the competitiveness of Belgium as an incorporation destination for listed companies requires that Belgium keeps up with the trend in other countries that already allow multiple voting shares for companies listed on a regulated market. 

Underlying these arguments is the working group’s belief that multiple voting shares could be valuable for at least some listed companies. Indeed, multiple voting shares can facilitate controlling shareholders to take their company public while retaining control over the company. Such controlling shareholders may have good incentives to monitor management and engage in long-term value creation due to their large share participation. At the same time, multiple voting shares entrench controlling shareholders and decouple their cash flow and voting rights, which may increase their incentives to extract private benefits, at the cost of the overall shareholder value. Nevertheless, on balance, the working group believes that companies should be free to decide on their optimal governance structure, including on the use of multiple voting shares. 

Maximum multiplicator of 1:20

Furthermore, the MVS Directive requires member states to adopt either of two safeguards to protect the interests of minority shareholders: a maximum voting ratio or the neutralization of the multiple voting rights for certain decisions of the general meeting that require a qualified majority. 

The working group recommends adopting a maximum voting ratio of 1:20: such a voting ratio is deemed high enough to be attractive, whilst being low enough to ensure that controlling shareholders retain some financial ‘skin in the game’. The second safeguard was deemed less appropriate, as it would detract from the purpose of the reform and harm the attractiveness of listing with multiple voting shares.    

In addition, the MVS Directive provides the possibility for member states to impose additional safeguards, such as sunset clauses which convert the multiple voting rights into normal voting rights under specific circumstances or after a designated period of time.  Although a sunset clause may make sense for some companies, and companies should be free to adopt such a clause, the working group opposes the idea of introducing a mandatory sunset clause. Indeed, it would be difficult to design a sunset clause that fits the needs of all companies. Moreover, sunset clauses diminish the controlling shareholders’ certainty that they will be able to retain their control over the company, which may discourage them from taking the company public in the first place.

Midstream adoption of multiple voting shares

Even though the scope of the MVS Directive is limited to companies that seek listing (on an MTF) for the first time, the working group recommends to also make it possible for multiple voting shares to be introduced when a company is already listed on a regulated market or MTF (i.e. ‘midstream’ adoption). Multiple voting shares may become useful during the lifecycle of the company, for example, when a cash-constrained controlling shareholder wants to raise additional capital to finance investment without losing control over the company. Moreover, since the Belgian companies that are already listed never had the opportunity to adopt multiple voting shares before the reform, banning midstream introductions of multiple voting shares would create an uneven playing field between companies that were already listed at the time of the reform and those that were not. 

However, the working group recognizes that there are significant risks to the midstream adoption of multiple voting shares. Multiple voting shares may be primarily extractive in some companies, and such risk of an inefficient midstream adoption may not have been discounted into the stock price, as multiple voting shares were banned. In addition, unlike at the moment of the IPO, when shareholders are free to invest in a company with multiple voting shares, the midstream adoption of multiple voting shares will likely not be approved by all shareholders. 

Nevertheless, the working group considers that the risks associated with midstream adoptions of multiple voting shares do not justify a complete ban but only require sufficient safeguards. To protect minority shareholders, the proposal provides that multiple voting shares can only be introduced – either through the issuance of new shares or an amendment to the articles of association – with the approval of a qualified majority of the disinterested shareholders. This would prevent the beneficiaries of the multiple voting rights, typically the controlling shareholders, from approving the midstream adoption of multiple voting shares unilaterally. 

Amendments to the loyalty voting shares regime 

Finally, the working group proposes some changes to the regime for loyalty voting shares. Currently, loyalty voting shares can be introduced with a lower majority threshold than regular amendments to the articles of association (two-thirds majority instead of 75% majority). This has led to the situation where loyalty voting shares have been introduced in the midstream phase supported by the existing reference shareholders (who tend to benefit from loyalty voting rights) but without the approval of minority shareholders. To better protect minority shareholders, the working group proposes to increase the majority requirement to a regular 75% majority. 

The working group also proposes that loyalty voting shares and multiple voting shares (if they were to be allowed) cannot be combined. The reason is to avoid abuses and to increase the transparency of each system. 

Conclusion

The policy proposal drafted by the working group within the Belgian Centre for Company Law aims to launch the debate on the implementation of the MVS Directive in Belgium and the desirability of a more flexible legal framework for multiple voting shares in Belgium. In addition, the introduction of multiple voting shares also requires technical changes to several other rules, such as the rules on amendment of class rights (article 7:155 BCCA), preferential subscription rights (article 7:188 BCCA), capital increases (article 7:193 BCCA) and mandatory bids (article 5 and 74 Takeover Law). We aim to discuss these proposals for technical changes in future blogposts.

We welcome feedback on this policy proposal, which can be found on the website of the Belgian Centre for Company Law (BCV-CDS).

We also invite you to discuss this topic with us during the conference on “Loyalty and Multiple Voting Rights in Europe”, which will take place on the afternoon of 15 May 2025 at the University of Antwerp (Antwerp) (more information on the conference website).

Carl Clottens, Steven Declercq, Jeroen Delvoie, Stijn Deschepper, Thierry L’Homme, Theo Monnens, Michiel Stuyts, Tom Vos and Marieke Wyckaert

[1] Directive (EU) 2024/2810 of the European Parliament and of the Council of 23 October 2024 on multiple-vote share structures in companies that seek admission to trading of their shares on a multilateral trading facility, OJ L 2810, 14 November 2024. 

[2] The working group consists of (in alphabetic order) Carl Clottens, Steven Declercq, Jeroen Delvoie, Stijn Deschepper, Thierry L’Homme, Theo Monnens, Michiel Stuyts, Tom Vos and Marieke Wyckaert. 

Artikel 4:14 WVV: De olifant uit de porseleinwinkel in de bouwkamer

Mrs. van Riel en Deckers (Schoups advocaten) over hoofdelijke aansprakelijkheid in de maatschap

Een bepaling uit het WVV zorgt voor ophef in het bouwrecht. De Ondernemingsrechtbank Antwerpen, afdeling Antwerpen paste in een vonnis van 27 juni 2024[i] voor het eerst artikel 4:14 WVV in een context van tijdelijke maatschappen. Het gebruikte “de activiteiten van de maatschap” daarbij als autonoom toerekeningscriterium voor de hoofdelijke aansprakelijkheid van de vennoten. Was dit een accident waiting to happen – en blijft het bij één accident – of is er meer aan de hand? En wat zijn de implicaties voor de praktijk?

Continue reading “Artikel 4:14 WVV: De olifant uit de porseleinwinkel in de bouwkamer”

Liability for competition law infringements within groups: beware of misbehaving family members

A post by guest blogger Charlotte Reyns (Quinz, KU Leuven)

Since the introduction of the EU Private Damages Directive 2014/104, the amount of private damages actions following competition law infringements have grown exponentially. Indeed, enforcement by private parties is viewed as a complementary limb to the enforcement of competition law by the European Commission and the national competition authorities. One aspect that deserves special attention in that regard is the “single economic unit” doctrine which allows several or all companies belonging to a group of companies to be held liable for an infringement of competition law they did not themselves commit. Recent rulings such as Athenian Brewery (C-393/23) in the context of private international law and ILVA (C-383/23) with regard to liability for infringements of the GDPR furthermore showcase the far-reaching implications of the single economic unit doctrine.

This post delves deeper into the possible liability of the different members of a group of companies when only one of them has been found to infringe EU competition law. Who can be liable, and how to manage this risk?

Continue reading “Liability for competition law infringements within groups: beware of misbehaving family members”

Nieuwe Europese vennootschapsrichtlijn 2025/25: meer dan digitalisering

Een post door gastbloggers Alain François en Mauro Gisgand (Eubelius)

Op 30 januari 2025 trad de Richtlijn 2025/25 rond het gebruik van digitale instrumenten en processen in het vennootschapsrecht in werking.  Deze Richtlijn brengt niet alleen vernieuwende maatregelen rond digitalisering, maar introduceert ook ingrijpende veranderingen voor de in België veelgebruikte Vennootschap Onder Firma (“VOF”) en Commanditaire Vennootschap (“CommV”).

De Belgische wetgever heeft de tijd tot 31 juli 2027 om deze richtlijn om te zetten in nationaal recht, en tot 1 augustus 2028 om ze in de praktijk toe te passen. Voor een beperkt aantal artikelen geldt een langere omzettingstermijn tot 1 augustus 2029.

We belichten enkele van de belangrijkste nieuwigheden. 

Continue reading “Nieuwe Europese vennootschapsrichtlijn 2025/25: meer dan digitalisering”

Liquiditeit als een verborgen motor in de geschiedenis van het organisatierecht – de ‘oneigenlijke CV’ als case study

Trop de liberté nuit.

De vennootschap en de vereniging lijken op het eerste zicht twee totaal verschillende werelden,  met een scherpe scheidingslijn ertussen. In realiteit is er een overlap, en die overlap zijn de onrechtstreekse vermogensvoordelen. Stel dat de handelaren van de Leuvense Diestsestraat een  braderij organiseren, niet zozeer omdat ze grote opbrengsten willen uit die braderij, wel om klandizie te lokken met goedkope worsten zodat er indirect winst wordt gemaakt door de handelaren. Dat zijn onrechtstreekse vermogensvoordelen. Deze activiteit kan zowel onder de vorm van een vennootschap als onder de vorm van een verenging gebeuren.

Die onrechtstreekse vermogensvoordelen worden doorgaan geassocieerd met de CV (ook al zijn ze niet beperkt tot deze vorm). Het moment waarop de vrees voor non-profitgebruik van vennootschapsvormen (zie hier) begint af te brokkelen is net rond 1873 als de Belgische wetgever de coöperatieve vennootschap invoert. Vaak zit men niet in een CV omdat die vennootschap winst maakt en die winst wordt uitgekeerd, maar omdat het lid of de vennoot (tekenend dat beide termen door mekaar worden gebruikt) ook een andere hoedanigheid heeft – meestal leverancier, consument of werknemer. De hoop is dat de vennootschap ervoor zorgt dat in die hoedanigheid de vennoten allerlei voordelen kunnen krijgen. Er worden bv. goederen goedkoop verkocht aan de leden, of er wordt gezorgd dat de door de leden geproduceerde landbouwproducten beter worden verkocht.

Continue reading “Liquiditeit als een verborgen motor in de geschiedenis van het organisatierecht – de ‘oneigenlijke CV’ als case study”

Is de belangenconflictprocedure van toepassing op de inkoop van eigen aandelen?

Cassatie zegt: het hangt ervan af

Moet een vennootschap de belangenconflictprocedure toepassen op de inkoop van eigen aandelen? Op 24 november 2022 had het hof van beroep van Antwerpen negatief geantwoord op deze vraag, omdat de beslissing tot inkoop volgens het hof van beroep “niet van toepassing [is] op beslissingen die tot de bevoegdheid van de algemene vergadering zelf behoren, zoals de inkoop van eigen aandelen” (zie hier op deze blog en hier voor een annotatie in het TRV-RPS). Het arrest betrof de oude belangenconflictprocedure in artikel 523 W.Venn., maar de vraag blijft relevant onder artikel 7:96 WVV.

In een arrest van 17 januari 2025 bevestigt het Hof van Cassatie het arrest van het hof van beroep. Net als het hof van beroep stelt het Hof van Cassatie: “De belangenconflictprocedure is niet van toepassing op beslissingen die behoren tot de bevoegdheid van de algemene vergadering.” 

Continue reading “Is de belangenconflictprocedure van toepassing op de inkoop van eigen aandelen?”

‘It’s the liquidity, stupid’ – over de nadelen van vermogensafscheiding voor persoonlijke schuldeisers van aandeelhouders

Belang van liquiditeit voor derden

Vermogensafscheiding en bescherming tegen vereffening (capital lock-in) behoren, naast beperkte aansprakelijkheid, tot de belangrijkste juridische attributen van de vennootschapstechniek. Aandeelhouders, hun rechtsverkrijgers en hun persoonlijke schuldeisers kunnen hierdoor zelf niet over de vennootschapsgoederen beschikken noch ze uitwinnen of terugnemen.

Deze kenmerken komen met een maatschappelijke kost: de aandeelhouders, hun rechtsverkrijgers en de persoonlijke schuldeisers verliezen liquiditeit. Daarbij gaat onze aandacht vooral naar de persoonlijke schuldeisers van aandeelhouders. Zij ondergaan deze attributen zonder dat ze hiervoor vrijwillig kozen of er redelijkerwijze hun positie op konden afstemmen.

Belang van persoonlijke schuldeisers

De persoonlijke schuldeisers zijn nochtans belangrijk in de praktijk. Ze zijn de schuldeisers van de holdingmaatschappij bekeken vanuit de dochtervennootschap waar de inkomsten binnenkomen; de schuldeisers van de familie die haar vermogen in een patrimoniumvennootschap heeft gestopt; of de schuldeisers van de ondernemer die haar ganse professionele activiteit via een eenpersoonsvennootschap uitoefent. Hun positie werd terecht bestempeld als de meest miskende uitdaging voor het organisatierecht (H. Hansmann, R. Kraakman en R. Squire, “Law and the rise of the firm”, Harvard Law Review 2006, 1403).

Continue reading “‘It’s the liquidity, stupid’ – over de nadelen van vermogensafscheiding voor persoonlijke schuldeisers van aandeelhouders”